Thessi var ad lenda…

Minn fyrsti kostur (tekið mið af úrvali í ÁTVR) væri Ardbeg, sem fæst reyndar bara í fríhöfninni, eða Caol Ila, sem ætti að fást a.m.k. í Kringlunni og/eða Heiðrúnu.

Hvort tveggja afara reykt, Ardbeg sínu meir. Fullkomin til að ylja sér við á köldum kvöldum.

Önnur mætti nefna

Highland Park   örlar á þurrum reyk, sætt.

Laphroaig - klassíker. Reykur, mór, salt, tjara

Talisker - léttreykt, krydd, pipar, salt

Svo er hérna eitt sem er afar skemmtilegt. Port Charlotte an turas mor, sem er framleitt í Bruichladdich verksmiðjunni. Ef hin sem ég taldi upp eru of kunnugleg, en ykkur langar í reykbombu…tékkið þá á þessu!

Port Charlotte, Turas an mor

Fullkomin vetrarviskí öllsömul

http://www.royalmilewhiskies.com/product.asp?pf_id=0010000005165

Búið að vera brjálað að gera í búllunni yfir jól og áramót, svo mikið að ég forðaði mér bara til Frakklands yfir áramótin og eyddi þeim þar. Það var nú ekkert svo slæmt!

Á jóladag opnaði ég Clynelish flöskuna sem ég nefndi hér í annarri færslu. Sú var eintunnungur, 15 ára sérrítunna. Ég er mjög hrifinn af Clynelish verksmiðjunni og vonaðist því eftir einhverri svaka bombu. Reyndar var þetta svolítil áhætta hjá mér, þar sem mér líkar alls ekki öll sérrítunniviskí. Mörg eru ofsalega góð, en það getur auðveldlega brugðið til beggja vona. Þetta voru, því miður, ákveðin vonbrigði. Of mikil sérríáhrif, léleg tunna greinilega og eins og stundum vill verða með viskí úr sérrítunnum, þá var þarna ákveðinn súlfúr/brennisteinskeimur. Nett vonbrigði, en hvað um það…fínasta viskí.

Í gær var minn fyrsti dagur sem aðstoðarverslunarstjóri hjá Royal Mile Whiskies. Hann gekk bara ansi vel og er ég djöfull spenntur fyrir framhaldinu. Þann daginn slysaðist meira að segja inn fyrsta pöntunin frá Íslandi síðan ég byrjaði að vinna hjá fyrirtækinu fyrir þremur og hálfu ári síðan tæplega. Skemmtileg tilviljun það.

Óska ykkur öllum gleðilegs árs og þakka innlitið hér á bloggið mitt á liðnu ári.

Búið að vera brjálað að gera í búllunni yfir jól og áramót, svo mikið að ég forðaði mér bara til Frakklands yfir áramótin og eyddi þeim þar. Það var nú ekkert svo slæmt!

Á jóladag opnaði ég Clynelish flöskuna sem ég nefndi hér í annarri færslu. Sú var eintunnungur, 15 ára sérrítunna. Ég er mjög hrifinn af Clynelish verksmiðjunni og vonaðist því eftir einhverri svaka bombu. Reyndar var þetta svolítil áhætta hjá mér, þar sem mér líkar alls ekki öll sérrítunniviskí. Mörg eru ofsalega góð, en það getur auðveldlega brugðið til beggja vona. Þetta voru, því miður, ákveðin vonbrigði. Of mikil sérríáhrif, léleg tunna greinilega og eins og stundum vill verða með viskí úr sérrítunnum, þá var þarna ákveðinn súlfúr/brennisteinskeimur. Nett vonbrigði, en hvað um það…fínasta viskí.

Í gær var minn fyrsti dagur sem aðstoðarverslunarstjóri hjá Royal Mile Whiskies. Hann gekk bara ansi vel og er ég djöfull spenntur fyrir framhaldinu. Þann daginn slysaðist meira að segja inn fyrsta pöntunin frá Íslandi síðan ég byrjaði að vinna hjá fyrirtækinu fyrir þremur og hálfu ári síðan tæplega. Skemmtileg tilviljun það.

Í tilefni jólanna og stöðuhækkunarinnar (maður getur alltaf fundið afsökun til að kaupa viskí!) splæsti ég í 15 ára eintunnung frá Clynelish…hlakka til að opna hana!

Kobbi

Ég sparka í gumpinn á mér og hendi inn færslu bráðlega.

Meantime reka vissulega sitt brugghús en auk þess á fyrirtækið lítinn bar steinsnar frá þar sem er pínkulítið handverksbrugghús sem sér barnum fyrir nokkrum sérvöldum bjórum sem eingöngu fást þar. Okkur var boðið í túr um aðalbrugghúsið þar sem við fengum að smakka allar þeirra afurðir. Síðan var skundað að barnum þar sem boðið var upp á alls kyns veitingar og jú, meiri bjór. .. og svo aaaðeins meiri bjór. Svo fengum við smá bjór í blárestina. Og svo einn í nesti.

Ég verð að viðurkenna að þetta var mín fyrsta heimsókn í brugghús. Ég vann árum saman í næsta húsi við Viking/Vífilfell á Akureyri, en aldrei hætti ég mér gegnum hliðið og í túr yfrum….en þá var ég vissulega bara ungur og vitlaus. Núna er ég víst bara vitlaus.

Meantime er ekkert sérstaklega stór verksmiðja að sjá, og var ég fjári hissa að sjá hvursu margar mismunandi tegundi þeir brugga. Þeir eru með lager, pilsner, IPA, föl-öl,  hveitibjór, porter,  súkkulaðibjór og hindberjabjór auk þess sem er framleitt í örbrugginu og tegunda sem þeir framleiða bara fyrir ákveðnar árstíðir. Þegar ég var þarna þá voru þeir rétt búnir að átappa trönuberjabjór sem fer á markað fyrir jólin. Hann var viðbjóðslega súr. Bjakk!

Ég ætla svo sem ekkert að fara ofan í kjölinn á hverri tegund fyrir sig en kannski stikla á stóru. Lagerinn er fínn, skárri en flestir lagerbjórar. Pilsnerinn er klóak. IPA var stórgóður. IPA stendur fyrir India Pale Ale. Á nýlendutímanum, þegar Bretarnir þóttust eiga heiminn, sem þeir reyndar þykjast enn gera oft á tíðum, þá þurfti að ferja bjór yfir til Tjallanna í Indlandi. Sú sigling tók vanalega um 5 mánuði eða svo, og þurfti að finna upp bjórtegund sem myndi þola þá þrekraun. Humlar eru náttúrulegt rotvarnarefni og var þeim því dælt í bjórinn eins og ég veit ekki hvað, til að þola siglinguna og svo þeir myndu vera hæfir til drykkju loksins þegar þeir næðu leiðarenda. Því er ansi mikið af humlum í IPA bjór.

Föl-Ölið var svona la-la, hindberjabjórinn of súr fyrir minn smekk, súkkulaðibjórinn var ofsalega góður. Mikill og góður súkkulaði/kakókeimur. Porterinn er besti porter sem ég hef smakkað og hveitibjórinn var lang, langbesti  breski hveitibjór sem ég hef vætt mínar kverkar með. Hann var uppáhalds. Gerður að hætti Bæverja. Eins og þið sjáið, er bjórumfjöllun mín ansi frjálsleg, enda er þetta viskíblogg!

http://www.whiskymag.com/awards/icons_of_whisky/2011/     (Sjá: Whisky retailer of the year: Multiple Outlet)