Finlaggan

Smakkaði viskí í dag sem ég hef aldrei áður smakkað. Gripurinn er frá Finlaggan átöppunarfyrirtækinu og er einmöltungur frá Islay. Málið með Finlaggan er að þeir sem átappa skepnunni láta ekki í ljós hvaðan kvikindið kemur, frá hvaða verksmiðju. Eina sem er tekið fram er að það er frá einni ákveðinni verksmiðju á eyjunni Islay. Það er víst algert hernaðarleyndarmál hvaða verksmiðja það er sem leggur til viskíið í þessa tilteknu flösku. Margir halda að þetta sé ungt Lagavulin. Gæti vel verið en ég er þó ekki alveg sannfærður. Lagavulin er ekki stór verksmiðja en eftirspurnin er gríðarleg eftir viskíinu þeirra og ég verð að leyfa mér að efast um að þeir séu að selja eitthvað til átöppunarfyrirtækja. Þó minnir þetta vissulega á Lagavulin en ég hallast þó frekar að því að þetta sé Caol Ila. Það hefur sætuna og léttleikann sem einkennir Caol Ila. Þetta er ungt, mjög ungt. Aldrei yfir 10 ára. Eflaust á aldrinum 6-9. Það fyrsta sem slær mann er reykurinn, það er ekkert mikið meira að gerast til að byrja með…en svo þegar maður er farinn að sjá til handa eftir að hafa barist fram úr reykjarmekkinum, þá spretta fram þessi Caol Ila sætindi sem maður kannast við. Frekar vel þroskað eftir aldri, það hefur þennan ferska, sterka ávaxtakeim sem oft einkennir ung viskí en það er þarna líka töluverður þroski, keimur af rúsínum, smá lakkrís, pipar, en fyrst og fremst, reykur. Skemmtileg viskí, virkilega líflegt.

http://www.royalmilewhiskies.com/product.asp?pf_id=0010000005165

Octomore, 4. útgáfa-5ára

Octomore er framleitt í Bruichladdich verksmiðjunni á Islay og er reyktasta viskí sem nokkurn tímann hefur verið sett á flöskur. Octomore er framleitt í takmörkuðu upplagi og átappað óþynnt. Til samanburðar má nefna að reyktasta viskí sem er vanalega fáanlegt, Ardbeg 10 ára, er  þrefalt minna reykt en Octomore. Til að útskýra þetta lauslega þá er reykurinn í maltinu mældur sem “ppm” eða phenols per million. Ardbeg er um og yfir 50ppm, Lagavulin svipað, Laphroaig 35-40 o.s.frv. Fjórða útgáfan af Octomore er EITTHUNDRAÐSEXTÍUOGSJÖ ppm! Fróðir menn segja að mettunarmark reyks í viskíi sé um 7oppm, svo að það er nokkuð tilgangslaust að fara með það þetta ofarlega, nokkurskonar sýndarmennska og samkeppni í gangi þarna. Þetta bragðast náttúrulega ekki eins og það sé þrisvar sinnum reyktara en Ardbeg…það væri algerlega ódrekkandi fyrir mennskan mann, eitthvað sem bara Boeing757 myndi drekka.

Octomore fjégur er átappað óþynnt, sem fyrr segir, heil 62.5%. Lyktin er bara reykur, reykur og meiri reykur. Mór, mold, salt. Vanalega, þegar ég smakka ung viskí, þá minna þau mig á græn epli eða eplaböku, það er það sem einkennir ung maltviskí í mínum huga, en reykurinn yfirgnæfir allt slíkt. Þegar ég svo loks dreypti á skepnunni eftir dágóðan tíma, þá var það þvílík bomba. Heilmikil bragðsprenging uppi í mér, sjáöldrin sprungu út .. þið munið hvernig var stundum í Tomma&Jenna þegar Jenni smellti dínamíti upp í Tomma og eyrun sprungu út sem trommur. Akkúrat þannig leið mér þegar ég smakkaði þetta skrímsli. Stórkostlegt viskí. Drakk það óþynnt því ég vildi upplifa þetta almennilega. Bomba. Fullt hús!

Octomore hefur ekki selst neitt allt of vel meðal innfæddra, full sterkt fyrir þá en skandinavískir viðskiptavinir okkar rífa þetta út. Eins og við Íslendingar, þá eru Skandinavar hrifnir af reyktu gúmmelaði og er ég viss um að íslenskir viskíáhugamenn myndu taka Octomore opnum örmum.

  Octomore

Þrjár sérríbombur

Í gærkveldi settist ég niður með 3 viskí, öll úr ferskum sérrítunnum:

Blair Athol 12:Mortlach 16Og Dailuaine 16

Ástæðan fyrir því að þessar 3 flöskur líta allar voða svipað út er sú að allar þessar þrjár verksmiðjur eru í eigu sama fyrirtækisins, Diageo og er þetta lína sem Diageo kallar Flora&Fauna. Allar flöskurnar í þeirri línu hafa annaðhvort plöntu eða dýr á miðanum og eru eingöngu settar á markað í Bretlandi. Það er því kannski ekkert svo sniðugt að vera að smella í íslenskt blogg um þær, en ég reikna með að einhverjir lesendur leggi land undir fót öðru hvoru. Svo getið þið líka pantað á netinu hjá okkur og fengið sent, hvar sem þið eruð í heiminum.

Minnstar væntingarnar hafði ég til Blair Athol, og ekki að ástæðulausu. Hundleiðinlegt, rammt og óáhugavert viskí sem vart er eyðandi fleiri orðum í.  Ekki misskilja mig, vissulega er þetta vandað viskí og sparkar í rakettið á, segjum blönduðum viskíium eins og Famous Grouse svo eitthvað sé nefnt, en sem einmöltungur sem kostar hátt í 40 pund er þetta alls, alls ekki þess virði.

Mestar væntingar hafði ég til Mortlach, en skaut smá feilskoti þar. Virkilega gott viskí, en féll alveg í skuggann af Dailuanie. Mortlach er lítt þekkt verksmiðja en afar stór. Stærðin útskýrist af því að Mortlach er vinsælt viskí í blöndum. Til að mynda er slatti af Mortlach í Johnnie Walker, sem aðallega útskýrir stærð verksmiðjunnar. Einmöltungar frá þeim eru frekar vandfundnir. Mortlach 16 er virkilega gott viskí með mikinn karakter, töluverð sérríáhrif, sæt karamella og örlítill reykur í eftirbragðinu. Svolítið gróft. Leikur við mann, líflegt en alls ekki eins mikil sérriáhrif og liturinn gefur til kynna. Þetta er sennilega litað með karamellu (sem hefur engin áhrif á bragðið, því hún er vanalega í svo litlu magni en getur verið ögn blekkjandi. Margir halda að viskí verði betri eftir því sem þau eru dekkri og spila margar verksmiðjur þannig á markaðinn og lita viskíin til að hæfa hinum almenna kaupanda).  Frábært viskí, Mortlach.

Dailuanie 16. Þar er sömu sögu að segja og um Mortlach; nánast allt sem Dailuaine framleiðir fer í blöndur, agnarögn er selt sem einmöltungur, innan við 5%. Ekki eins mikill karakter og í Mortlach, ekki eins afgerandi bragð en féll mér betur í geð heldur en Mortlach. Mýkra og ögn sætara. Prófaði það með dropa af vatni og drekkti því algerlega. Það er bara 43% og mátti ekki við vatninu. Varð allt of sætt einhvern veginn og alls ekki eins gott. Prófaði reyndar öll þrjú með vatni og var það sama sagan. Þessi virka ekki þynnt. Óþynnt finnst mér Dailuanie stórbrotið viskí. Nóg af sérrísætindum, þó alls ekki of mikið…frábært jafnvægi, nettur reykur í afar löngu eftirbragði. Nánast fullt hús!

Sértu, lesandi góður, að velta fyrir þér hvort þessi viskí séu eitthvað fyrir þig, þá er þetta af svipuðu sauðahúsi og Macallan, bara miklu betra.

Blair Athol      Dailuaine     Mortlach

Diageo smökkun

Diageo er fyrirtæki sem á gríðarmargar viskíverksmiðjur í Skotlandi sem og má segja aðra hverja áfengistegund í heiminum. Diageo er stærsti eigandi áfengisfyrirtækja veraldar sem er svo sem ekki eitthvað sem ég er hrifinn af, svona stórsteypur þar sem ég styð frekar litla manninn, en Diageo mega eiga það að þeir eiga ansi góðar viskíverkmiðjur. En að eiga svona mikla markaðshlutdeild er kannski ekki af hinu góða. Viskíverksmiðjur í eigu Diageo eru:

Auchroisk, Benrinnes, Blair Athol, Caol Ila, Cardhu, Clynelish, Cragganmore, Dailuaine, Dalwhinnie, Dufftown,  Glendullan, GlenElgin, Glenkinchie, Glenlossie, GlenOrd, GlenSpey, Inchgower, Knockando, Lagavulin, Linkwood, Mannochmore, Mortlach, Oban, Royal Lochnagar, Strathmill, Talisker, Teaninich og hin írska Bushmills. Þeir eiga einnig útgáfuréttinn á nokkrum lokuðum verksmiðjum eins og Port EllenBanff, Dallas Dhu, Brora, Pittyvaich, Rosebank og St. Magdalene svo eitthvað sé nefnt.

Sumar þessara verksmiðja eru minna þekktar en aðrar en það er vegna þess að mest af viskíum sem framleidd eru þar eru sjaldan átöppuð sem einmöltungar, heldur er skellt í blöndur í eigu fyrirtækisins, svo Johnnie Walker. Ég er ekki hrifinn af að eitt fyrirtæki sé með svona gríðarlega mikla markaðshlutdeild eins og ég sagði, en Diageo má eiga það að þeir hafa metnað fyrir sínum einmöltungum og eiga andskoti góðar verksmiðjur eins og eitt minna uppáhalda, Caol Ila. Auk þess eru þarna stórgóð viskí eins og Lagavulin, Talisker, Clynelish og svo mætti lengi telja.

Ástæða þess að ég kaus að fjalla aðeins um þessi viskí er sú að í október á hverju ári gefur Diageo út nýjar útgáfur af nokkrum viskíum í þeirra eigu, oft frá lokuðum verksmiðjum, oftast óþynnt og oftast frekar gamlir eintunnungar. Mér var boðið á smökkun þeirra nýjustu afurða og fóru herlegheitin fram í gærkveldi.

Bokkurnar sem voru í boði eru eftirfarandi:

Brora, 32ja ára úr enduráfylltri bandarískri búrbontunnu og spánskri sérrítunnu. 54.7%

Caol Ila 12 ára, óreykt úr búrbontunnu. 64% (nýr árgangur gefinn út árlega)

Knockando 25 ára (1985-2010) úr spánskri sérrítunnu. 43%

Lagavulin 12 ára (átappað 2011). Enduráfyllt búrbontunna. 57.5% (nýr árgangur árlega)

Port Dundas 20 ára (1990-2010). Kornviskí úr þrenns konar tunnum, endurfylltri sérrítunnu, nýrri sérrítunnu og nýrri búrbontunnu) 57.4% Einungis 1920 flöskur til.

Port Ellen 32 ára (1978-2010) (nýr árgangur árlega). Endurfyllt búrbontunna. 53.9% (nýr árgangur árlega)

Rosebank 21s árs (1990-2011). Úr endurfylltri bandrarískri og spánskri)

Brora verksmiðjunni var lokað árið 1983 og eru viskí þaðan afar dýr og eftirsóknarverð. Ég hef ekki smakkað margar Brorur gegnum tíðina, þetta var sennilega mín önnur Brora. Auðveldlega sigurverari smökkunarinnar. Með betri viskíum sem ég hef smakkað. Nettur reykur, nokkuð milt, ferskt, ávaxta- og mintukennt. Langt, heitt eftirbragð. Óhemju margslungið, nánast fullt hús. 97

Caol Ila verksmiðjan er enn í gangi  og þó hún sé stærsta verksmiðjan á Islay, er hún tiltölulega lítt þekkt. Ástæða stærðar hennar er sú að megnið af framleiðslunni fer í Johnnie Walker. Einmöltungarnir eru þó stórfenglegir, og flestir töluvert reyktir. Þetta tiltekna afbrigði af Caol Ila er þó “unpeated”, semsagt óreykt að mestu. Reykjarbragðið kemur vanalega úr mórnum sem notaður er sem eldsneyti þegar byggið er þurrkað, þar með er samasemmerki milli reykjar og mórs eins og ég hef komið að í annarri færslu. Caol Ila er ein af mínum uppáhaldsverksmiðjum og hef ég aldrei smakkað slæma bokku þaðan. Þessi eru þó óvanaleg að því leyti að hún er óreykt eins og ég sagði. Caol Ila hefur það orð á sér að vera, þrátt fyrir allan reykinn, töluvert létt, ávaxtakennt og ferskt og frekar flókið. Þarna er reykurinn tekinn burt, en eftir situr stórkostlega margslungið viskí, heil 64% en maður verður ekkert var við það. Sætt, heitt en stingur þó ekki, silkimjúkt með framandi ávaxtakeim svo sem mango. Annar hápunktur. 96

Knockando er verksmiðja frá bökkum árinnar Spey. Knockando er ekki verksmiðja sem ég hef verið hrifinn af gegnum tíðina, alltaf fundist það sem ég hef smakkað þaðan afar dauft og lítt aðlaðandi. Þetta varð ekki til að auka álit mitt á Knockando. Það er ákveðinn keimur af sumum viskíum sem ég felli mig engan veginn við og hann er akkúrat að finna í þessari útgáfu. Þurrt, biturt og hund, hundleiðinlegt. Mæli engan veginn með þess, en við höfum öll mismunandi smekk! 65

Lagavulin er stórgott viskí vanalega, eitt af þeim reyktustu. Síðustu árgangar af 12 ára, óþynntu útgáfunni hafa verið frekar daprir þó stórgóð viskí séu þau vissulega. maður bara hefur búist við meiru af Lagavulin. Þessi bomba kom mér  því á óvart. Mín upplifun var sú að hún lyktaði alls ekkert svo reykt til að byrja með. Reykjarmagnið minnti mig kannski svolítið á Bowmore, bara svona léttreykt. Svo kom að því að dreypa á kvikindinu. Þá losnaði um þessa reykjar-mór bombu og hef ég varla upplifað annað eins. Það bragðaðist miklu, miklu reyktara en það lyktaði og kom unaðslega á óvart loksins þegar ég smakkaði á því. Lyktaði ótrúlega milt, en svo sparkaði það duglega í rassgatið á mér þegar ég smakkaði það. Sjaldan hefur nokkuð viskí komið mér svona á óvart. Eitt lengsta eftirbragð sem ég hef fundið. 95

Port Dundas er kornviskí sem er ekki lengur framleitt. Ég hef ekki smakkað mörg kornviskí (grain whisky) gegnum tíðina en þetta er algerlega það besta. Töluverð sérríáhrif, þó alls ekki of mikil. Gott jafnvægi. Mikil sæta, mólassi og nokkur keimur af sætu rommi, vanillu, ögn þurrt þó ekki of, hnetur. Ofsalega gott og mjúkt eftirbragð. Ef þið hafið tök á að smakka bokku af þessum óskunda, þá mæli ég hiklaust með því. Þó er þetta afar, afar sjaldgæft og tel ég mig lukkunnar pamfíl að hafa fengið tækifæri á að væta kverkarnar með þessu sjaldgæfa lífsins vatni. 92

Port Ellen var lokað árið 1983 eins og svo mörgum öðrum skoskum verksmiðjum. Diageo gefur árlega út eintunnung af Ellenu. Ungt Port Ellen er víst vanalega mjög reykt en hefur það orð á sér að tapa reyknum frekar snarlega við þroskun. Þessi fannst mér reyktari en síðustu tvær útgáfur voru í minningunni þó svo ekki væri mikill reykjarkeimur af lyktinni. Bragðið var ögn reyktara en lyktin gaf til kynna, en þó bar meira á söltugum mórkeim, moldarbragð einhvern veginn..sem er mjög gott! Þetta var fáránlega gott viskí, en ofsalega erfitt að lýsa bragðinu án þess að það hljómi fráhrindandi. Mór, mold, salt, þari. 94

Rosebank var lokað árið 1993. Rosaebank var láglandaviski, þríeimað, létt, blómlegt og fersk og það er akkúrat lýsing sem á við þessa útgáfu. Léttur og ferskur ávaxtakeimur, lime, sítróna, fremur stutt, kryddað eftirbragð. Ekki viskí sem ég myndi vanalega fá mér, en sem þesskonar viskí, þríeimað og létt, er þetta virkilega gott. Silkimjúkt og viðkunnanlegt. 89

Sigurvegari kvöldsins er því Brora. Eitt allra, allra besta viskí sem ég hef tungu minni vafið. Hafið þið tök á að dreypa á Brorunni, ekki hika við það….gæti kostað smávegis þó þar sem verðlag á viskí í dag er rokið upp úr öllu valdi vegna einhverra moldríkra (nýríkra?) ríkisbubba um allan heim sem finnst óttalega svalt að slá um sig með flottum viskíflöskum. Viskí ætti aldrei að kosta tugi eða hundruðir þúsunda, jafnvel milljónir að mínu viti. Það skemmir svo mikið fyrir hinum venjulega neytanda og viskíáhugamanni sem kann að meta dropann.

                  

Ledaig 10

Ég splæsti mér í viskíflösku um daginn, sem telst nú kannski vart til stórtíðinda. Gripurinn sem varð fyrir valinu er nýja útgáfan af 10 ára Ledaig. Þessi má geta að Ledaig er borið fram “Ledsjigg” og þýðir “safe haven” á galísku, eða einhverskonar öruggt athvarf/skjól eða griðastaður)

Ledaig er framleitt í Tobermory verksmiðjunni á Isle of Mull og má segja að þetta sé nokkurs konar reykt utgáfa af Tobermory, sem nota bene fæst í Ríkinu, þ.e.a.s. 15 ára útgáfan. 10 ára er ekki á heimasíðu ÁTVR, enda svo sem ekkert með það að gera enda ekkert spes viskí. 15 ára er mun líflegra og skemmtilegra.  Undanfarin ár hefur 10 ára útgáfan af Ledaig verið átöppuð á 40 prósentum og kaldsíuð. Nýlega hættu þeir þó með 40% gaurinn og skiptu yfir í 46.3% útgáfu sem stendur hinni fyrri mun, mun framar. Ég var aldrei hrifinn af gömlu útgáfunni, eða Ledaig yfir höfuð hreinlega. Fannst aldrei mikið til þess koma.

Þegar þessi nýja útgáfa rataði í hllurnar hjá okkur í búðinni langaði mig um leið að prófa og sjá hvort þeir hefðu ratað villu síns vegar og búið til eitthvað almennilegt. Tók sénsinn og splæsti í eina bokku og sé alls ekkert eftir því. Algerlega meiriháttar viskí, ótrúleg breyting frá forveranum. Yndislega reykt, mikill mór, söltugt og frábrugðið venjulegum, reyktum Islay viskíium að því leyti að það er svo ferskt í bland við reykinn og alla þyngdina. Möltugt, heilmikill vanillukeimur, minta, svolítið “spæsí”, pipar.

Það vill svo skemmtilega til að þetta fæst í ÁTVR en kostar alveg heilar  10.542 krónur sem er svolítið “skemmtilegt” því hér úti er þetta með ódýrari einmöltungum.

Ledaig 10 ára. Ef þið eruð hrifin af reyktum viskíum en viljið prófa eitthvað nýtt og ferskt…þetta steinliggur.

Viskí og vatn (frosið eða fljótandi)

Sumir drekka viskíið sitt hreint, eða dræ eins og oft er sagt. Í Bretlandi er talað um að drekka það “neat”. Sumir drekka það með klaka. Aðrir drekka það með viðbættu vatni. Oft fetta menn sig og bretta þegar ég nefni að gott sé að bæta vatni út í tiltekin viskí. Þeir segja það helgispjöll og berja sér á brjóst óafvitandi þess að viskíin sem þeir hafa drukkið gegnum tíðina hafa langflest innihaldið viðbætt vatn. Staðreyndin er sú að flest viskí innihalda viðbætt vatn (vatninu er bætt í við átöppun á flöskur). Náttúrulegur styrkleiki viskís er, eftir aldri og öðrum þáttum, vanalega 55-70 prósent. Því eru nánast öll viskí sem eru 40-46+ prósent, vatnsblönduð. Þó eru vissulega til á stangli, viskí sem eru “cask strength”, en þó bara rúm 40% en þá eru þau vanalega afar gömul. Skosk viskí tapa alkóhóli við geymslu/þroskun.

Ég drekk viskí aldrei með klaka. Mér finnst klakinn/kælingin algerlega steindrepa viskíið. Ég prófa yfirleitt að bæta vatni (við stofuhita) út í, bara til að sjá og finna muninn. Sum viskí taka vatni mjög vel og verða enn betri, sum ekki. Það verða efnabreytingar í viskíinu þegar vatni er bætt í sem veldur því að sum opnast og um þau losnar. Það er þó ekki algilt, en oft verða þau bragðbetri með bara örfáaum dropum af vatni. Ég hvet alla sem eru að drekka viskí af alvöru til að prófa að setja nokkra dropa af vatni út í glasið, ekki of mikið…ekki drekkja viskíinu, bara til að finna muninn. Það eru engin helgispjöll eins og ég kom að áðan. Viskí sem eru átöppuð á náttúrulegum styrkleika, þ.e.a.s. án viðbætts vatns taka oft smá dropa afar vel. Auk þess er kosturinn sá að maður getur stjórnað styrk viskíisins frekar, ramminn er víðari.

Vatn er gott! Sérstaklega íslenskt!

Ardbeg

Ardbeg verksmiðjan er á Islay og er ein sú smæsta þar á bæ með afköst upp á eina milljón lítra árlega. Ardbeg er reyktasta viskíið sem er almennt fáanlegt. Reyktari viskí eru til, en í afar takmörkuðu upplagi, eins og t.d. Octomore , frá Bruichladdich verksmiðjunni.

Ardbeg verksmiðjan var stofnuð árið 1815 og hefur gengið upp og ofan hjá þeim allar götur síðan og eigendaskipti verið tíð. Árið 1981 var verksmiðjunni lokað en opnuð aftur árið 1989. Eitthvað gekk það brösuglega og hún lokaði aftur árið 1996. Árið eftir keypti Glenmorangie fyrirtækið Ardbeg verksmiðjuna og hefur hún verið í eigu þess allar götur síðan.

Oft og tíðum hef ég heyrt að Ardbeg frá 8. áratug síðustu aldar sé með bestu viskíum sem nokkurn tímann hafa verið framleidd. Ástæða þess að ég ákvað að henda í örgrein um Ardbeg er sú að nýverið hlotnaðist mér sá heiður að smakka 28 ára gamalt afbrigði, átappað árið 2000 sem þýðir að kvikindið var eimað árið 1972.

Þvílikt og annað eins viskí hef ég aldrei smakkað áður og hef ég þó smakkað þau mörg. Ég fullyrði að það er ekki til eitt einasta viskí á markaðnum í dag sem bragðast eitthvað í líkingu við þetta.  Það var búið að liggja í búrbontunnu í 28 ár og bar þess greinileg merki. Heilmikil eik og hellingur af reyk eftir  (reykjarbragðið á það til að dofna með aldrinum). Þykkt og olíukennt…ég kem eiginlega ekki alveg orðum að því hvernig þetta bragðaðist. Mig langar helst að líkja því við einhverskonar meðal, tannlæknastofulykt þið vitið, heftiplástur og lyktina á bráðamóttöku Fjórðungssjúkrahússins á Akureyri en ætla ekki að gera það, því það hljómar ekki vel!  Bragðið og munntilfinningin er ofboðslega þykk, moldarkennd, söltug og ofsalega reykt. Eftirbragðið entist hátt í hálfan mánuð. Eins og glögglega má sjá þá á ég í erfiðleikum með að lýsa bragðinu af þessu, en ég get vottað það að þetta er eitt það allra, allra besta viskí sem ég hef nokkurn tímann smakkað. Þvílík bomba. Ástæðu þess hví Ardbeg bragðast ekki svona í dag þekki ég ekki, og þeir sérfræðingar sem ég hef spurt hafa engin svör. Viskíið er kannski ekki framleitt í dag af sömu natni og það var gert á þessum tíma. Í dag snýst þetta kannski meira um fjöldaframleiðslu, tíma, peninga og sparnað þeirra.

Þessi bomba fær 10

Helstu afbrigði Ardbeg eru eftirfarandi:

Standardinn er 10 ára og er vanalega fáanlegur víða, meira að segja í fríhöfninni í Keflavík. Þó er Ardbeg þessa dagana að reyna að hasla sér völl á meginlandi Evrópu, Frakklandi, Spáni og Þýskalandi sérstaklega og því er orðinn skortur a.m.k. hér í UK og erfiðara að nálgast.

Ardbeg Blasda er léttreykt útgáfa, þunnildisleg og leiðinleg.

Ardbeg Corryvreckan er áttappað á náttúrulegum styrkleika, þ.e.a.s. engu vatni bætt við og er því ansi sterkt, eða 57.1%. Ungt og líflegt og ofboðslega reykt.

Ardbeg Supernova er ungt, 58.9% og reyktasta útgáfan af Ardbeg.

Ardbeg Uigedail er blanda af 7, 8 og 10 ára og einn þessara árganga er úr sérrítunnu sem gefur fyllra og sætara bragð með öllum reyknum. Uppáhalds Arðbeggurinn minn. 54.2%

Viskíglös

Það er alls ekki sama hvers kyns glös eru notuð við viskísmökkun. Sé meiningin að njóta viskís almennilega er best að nota glös sem eru feit neðantil og/eða í miðjunni en þrengjast eftir því sem ofar dregur. Sú lögun heldur allri lykt og bragði ofan í glasinu sem þýðir að maður getur endalaust lyktað af viskíinu og bragðað á því án þess allt saman gufi upp með hið sama. Þessi lögun verður þess valdandi að glasið heldur inni bragði og lykt og maður upplifir viskíið á réttan hátt. Viskí er sterkur og líflegur vökvi sem getur ekki beðið eftir að komast upp úr glasinu, þessi lögun heldur aftur af því!

Þetta á við allt sterkt áfengi, viskí, romm, koníak os.frv. Þó hefur skapast bjánaleg hefð fyrir því að drekka viskí úr kassalaga eða sívölum glösum glösum. Skoðum sögu þess ögn.

Þegar flestir heyra orðið “viskíglas” dettur þeim í hug stórt, botnþungt, kassalaga eða sívalt glas. Þau eru enn þann dag í dag markaðssett sem hin eiginlegu viskíglös. Þess háttar glös voru notuð á bannárunum í Bandaríkjunum, þegar innflutningur og framleiðsla áfengis var mestmegnis bönnuð, (Laphroaig var reyndar leyft, því engum Kana datt í hug að einhver myndi neyta slíks drykkar sjálfviljugur og var það flokkað sem meðal). Á þessum tíma grasseruðu alls kyns “verksmiðjur” hér og þar og allskonar sulli var smyglað til, og innan, Bandaríkjanna eins og gengur og gerist í slíku ástandi. Þar af leiðandi voru menn að drekka allskonar óþverra og þurftu ógrynnin öll af klökum til að deyfa óbragðið. Þaðan koma þessi glös, það þurfti að vera pláss til að, í fyrsta lagi að koma ísnum ofan í glasið (þess vegna voru þau svona galopin að ofan) og svo þurfti að vera pláss fyrir klakann ofan í glasinu.

Þarna spilar inn hinn almáttugi máttur Hollívúdd. Þessi glös rötuðu í kvikmyndirnar á þessum árum. Hömpfrí Bógart fékk sér viskí í svona risaglasi (tumbler) og þá hélt heimsbyggðin að þetta væri hið eina rétta viskíglas, sem það var kannski í U.S.A og hver vill ekki líkjast Hömpfrí Bógart? Evrópubúar vissu vissulega betur í þá daga, rétt eins og í dag. Í dag eru allsstaðar á markaði mun betri og vandaðri viskí sem er engin ástæða til að deyfa með klökum. Glencairn viskíglösin eru bestu glösin að mínu mati og flestra í bransanum.

Þessi glös er  hægt að nálgast á Íslandi á þessari fésbók

The Whisky Show

Árlega er haldin hér í London viskísýning sem jú, heitir einfaldlega The Whisky Show. Þar eru vanalega allskyns gersemar til sýnis og smakks enda miðinn í dýrari kantinum, eða 100 pund á haus, plús það að maður þarf að kaupa miða til að smakka góssið. Maður fær einn eða tvo með 100 punda miðanum en allt umfram það þarf að greiða fyrir sérstaklega. Okkur í búllunni var þó blessunarlega boðið á sjóvið og þurftum auk þess aldrei að framvísa miðum til smakks, enda allir óðir í að koma sínu viskíi á framfæri við bestu viskíbúllu Bretlandseyja!!

Smakkaði þarna alls kyns guðaveigar. Merkilegasta viskíið sem ég smakkaði er sennilega Gordon&McPhail átöppun af Longmorn frá 1964. Mér láðist því miður að taka almennilega mynd af kvikindinu en það sést þó á mynd hér að neðan. Gúmmelaðið var kolsvart á litinn, úr sérrítunnu og bragðaðist skelfilega. Allt, allt of gamalt, þurrt og biturt, of mikill viður og hreinlega þurrkaði upp á mér trantinn. Áhugavert og skemmtilegt þó að smakka. Margir voru þvílíkt að snobba fyrir þessu og fannst það æðislegt, en ég held að mörgum þeirra hafi bara fundist voðalega fínt að finnast þetta gott viskí vegna aldursins (og verðsins kannski sérstaklega) en þetta var bara alls ekki góður dropi.

Einn af hápunktum kveldsins var Imperial frá 1997. Imperial er svolítið skrítin verksmiðja, hefur verið að loka og opna til skiptis undanfarin ár. Í augnablikinu er hún lokuð.  Þessi tiltekna útgáfa af Imperial er af náttúrulegaum styrkleika (cask strength) eða 61.6%. og er alveg ótrúlega margslungið. Sætt, einhverskonar eplakeimur, smá reykur, ofsalega blómlegt, ferskt og fínt.

 

Imperial lengst til hægri og Longmorn '64 lengst til vinstri

Annar hápunkta sýningarinnar var Hazelburn. Hazelburn er búið til í Springbank verksmiðjunni í Campbeltown. Þríeimað og óreykt  líkt og tíðkast á Írlandi. Smakkaði þarna glænýtt 8 ára af náttúrulegum styrkleika og var það miklu, miklu bragðmeira og betra en ég þorði nokkurn tímann þorði að vona. Voðalega ljúft, grösugt með eikar- og vanillukeim sem rann ofsalega ljúflega niður.

 

Hazelburn

Næsta stopp var á Adelphi básnum. Adelphi er átöppunarfyrirtæki og var með á boðstólnum ýmislegt góðgæti. Það sem sló einna helst í gegn hjá mér var 28 ára gamalt Caol Ila. Ég er mikill aðdáandi Caol Ila og hef sjaldan smakkað slæmt viskí þaðan. Þetta fór alveg með mig, þvílík bomba! Örlítill reykjarkeimur eftir í bland við mikinn ávaxtakeim. Þrælmagnað. Smakkaði einnig  Bowmore þarna sem olli vonbgrigðum og Glen Gariogh sem  var helvíti fínt.

 

Adelphi

Svo eru alltaf skemtilegir karakterar á svona viðburðum, fólk sem maður hefur séð á viðlíka viðburðum gegnum tíðina.

Þessi lætur alltaf á sér kræla, nýkominn úr lagningu:

 

Fastagestur á svona viðburðum, alltaf með jafn fína hárgreiðslu þessi.

Mig grunar að þessi sé frá Skotlandi:

 

Þessi gæti verið skoskur

Þetta var annars óhemju fínt kvöld, margt smakkað og mikið talað.

Macallan 12 ára.

Macallan er verksmiðja sem flestir viskiunnendur þekkja. Macallan er viskí sem ég er alls ekki hrifinn af, og gæti kannski orðið ögn harðorður í þessari umfjöllun. 12 ára útgáfan er venjulega ekki til í Bretlandi, þar sem hún er vanalega ætluð til útflutnings og fríhafnarbúða. Ég fæ alltaf mikið af fólki í búðina sem spyr eftir Macallan og verði þeirra vilji, vilji þau halda sig við það, en ég og félagar mínir í búðinni reynum oftst að benda fólki á eitthvað annað og áhugaverðara þar sem Macallan er frekar dapurt viskí, svo ekki sé meira sagt. Hef vart tölu á hversu oft kúnnar hafa komið til baka og þakkað okkur fyrir ábendinguna og segir að við höfum algerlega opnað augu þeirra fyrir gæðum annarra viskía.

Ég veit ekki hví Macallan er svona vinsælt. Jújú ágætist viskí svo sem, en það er svo mikið sem fólk, sem einblinir á Macallan, fer á mis við. Sennilega markaðsetning, Kaninn tók þetta upp á arma sína á sínum tíma og það hefur jú sín áhrif, enda allt of mikið af Könum í heiminum.

Þessi tiltekna tegund sem ég smakkaði fyrr í dag er þroskuð í sérrítunnu, sem er einkenni þessarar verksmiðju. Lyktar hreinlega af prumpi, eggjum og brennisteini, draugfúlt viskí. Þessi brennisteinskeimur kemur sennilega frá því að oft eru sérrítunnur sótthreinsaðar með brennisteini áður en viskíi er skellt í þær. Það er algerlega ofar minum skilningi hvers vegna fólki þykir þetta gott viskí. Vissulega erum við öll, sem betur fer, með mismunandi smekk, en getur hann verið svona mismunandi? Hundfúlt, þunnt, leiðinlegt og dauft skítaviskí sem ég myndi aldrei mæla með. (Verð þó að taka fram að ég hef smakkað ágætis dropa frá Macallan, en þeir eru fáir). Myndi miklu frekar mæla með til dæmis Balvenie, Glendronach eða Mortlach.

Ofmetið!!

Macallan