Búrbon

Nýverið hafði dyggur viskívinur samband og innti mig eftir ábendingum hvað búrbonvískí varðar. Mín er ánægjan að verða við þeirri ósk og sletta í eins og eina örfærslu.

Úrval búrbons er skelfilegt á Íslandi. Eina tegundin sem er þar fáanleg vanalega er Jim Beam. (Algengur misskilningur er að Jack Daniels sé búrbon, en það er það einmitt ekki. Það er ákveðið atriði varðandi síun JD sem fellur ekki undir reglur við framleiðslu búrbons. Því mega þeir ekki nota það orð. JD er Tennessee Whiskey). Jim Beam er ekkert versta búrbon í heimi, en það er sannarlega hvorki það besta né það áhugaverðasta. Fyrir nokkru sendi ég fyrirspurn til nokkurra viskíinnflytjenda rétt til að spyrjast fyrir um hvort áhugi væri fyrir hendi fyrir að flytja inn fleiri búrbonviskí og áhuginn var…enginn. Vissulega er erfitt að koma nýrri vöru á markað, en sé enginn til í að prófa eitthvað nýtt verður ekki mikið um nýtt gúmmelaði á markaðnum. Innflytjandi Jim Beam er K.K.Karlsson. Ég spurðist fyrir eitt sinn um hvort einhver áhugi hjá þeim væri fyrir því að flytja inn aðrar tegundir búrbonviskís, og bætti því við að það væri ansi sorglegt að það væri einungis ein tegund búrbonviskís til á Íslandi. Svarið frá K.K.Karlsson var orðrétt:  (Sjá færslu sem heitir “Metnaður innflytjenda”).

“Ljóst er að t.d. Jim Beam er klárlega þekktasta búrbonviskí hér á landi og víðar og verður staðan ekki sorgleg hvað varðar búrbon í ÁTVR nema þá ef Jim Beam (o.þ.l. búrbon) myndi hætta að fást þar, en ekkert stefnir í það.”

Flott viðhorf, ekki satt?

Lesandinn sem sendi mér erindið varðandi búrbon sagðist hafa splæst í bokku af Jack Daniels Single barrel en snúist svo hugur og skipt henni fyrir Skota.. Ég verð að játa á mig að ég hef aldrei smakkað eintunnunginn frá JD, en hef heyrt að hann sé ekki svo slæmur. Vinnufélagi minn, sem er mikill búrbonmaður segir að það sé fínasti dropi, bara helvíti góður reyndar svona miðað við JD. Ég hef hinsvegar smakkað Gentleman Jack sem er frábrugðinn þeim vanalega að því leyti að hann er tvísíaður. Það gerir hann mun mildari og ég viðurkenni að það er afar gott viskí.  Verðlagt svolítið hátt reyndar, þeir komast upp með það vegna nafnsins, og mörg önnur og ódýrari búrbon eru mun betri. Eitt af þeim er BuffaloTrace- http://www.royalmilewhiskies.com/product.asp?pf_id=0010000012194

Frábært búrbon, milt, bragðgott, sætur vanillukeimur og bara allt sem maður vill fá út úr búrbonviskíi. Besta búrbon sem þú getur fengið hér úti fyrir minna en 25 pund að mínu mati.

Önnur sem eru í ódýrari kantinum eru Old Fitzgerald, Johnny Drum, W.Weller og Heaven Hill svo einhver séu nefnd. Uppáhalds búrbonviskíið mitt myndi sennilega vera Van Winkle.

Læt þetta nægja í bili, Vakni einhverjar spurningar, ekki hika vika að demba þeim á mig!

http://www.royalmilewhiskies.com/category.asp?cat_id=W_AMER

Big Peat

Fyrir nokkru smellti ég inn bloggi um StóraPésa, eða Big Peat. Það var fyrsta útgáfan af Pésa sem ég röflaði um þá og líkaði svona ansi vel. Útgáfa tvö af Stóra Pésa kom út um daginn. Stóri Pési er gefinn út af Douglas laing átöppunarfyrirtækinu og er blanda af 4 maltviskíum, þremur sem eru enn við lýði og einu sem framleitt var í verksmiðju sem lokaði árið 1983, Port Ellen. Hin þrjú eru Bowmore, Ardbeg og Caol Ila. Fyrsta útgáfan var góð, bragðmikil og fín. Þeir hafa væntanlega nostrað við fyrstu útgáfuna og gert hana góða, blandað vel og valið vel valin viskí til að koma mönnum á bragðið.

Þessi nýja útgáfa stendur forveranum langt, langt að baki, maður sér það strax á litnum, hann er miklu ljósari.  Viskíið er voðalega þunnt og óspennandi og greinilegt að yngri viskí hafa verið valin í þennan Pésa og maður spyr sig hversu mikið af Port Ellen var sett í þessa blöndu…sennilega var það nú ekki mikið, rétt nóg til að fá nafnið á flöskuna…og Port Ellen er nafn sem selur. Giska á að í þessu sé ekki eldra viskí en 8 ára og svo agnarlítill dropi af Port Ellen ( sem í dag er minnst 28 ára).

Niðurstaða, mikil vonbrigði, ekki mikið meira um það að segja. Ekki láta gabbast af þessu gutli, fínasta viskí vissulega…þetta er enginn Scottish Leader, en það er svo margt miklu betra í gangi þar sem meira fæst fyrir peninginn.

Þessi skorar svona 65/100

Mér skilst að það komi út JólaPési fyrir jólin, þriðja útgáfan…verður fróðlegt að smakka hana.

Ef miðinn á StóraPésa minnir ykkur ekki á Egil Ólafsson á tímum Þursaflokksins, þá er ég illa svikinn

Hibiki 12

Eins og komið hefur fram áður er ég ansi hrifinn af japönskum viskíum. Þau eru vissulega mörg og misjöfn, eins og gengur og gerist en þeir eru að gera ansi góða hluti þarna hinum megin á hnettinum. (sjá færsluna “Horft til austurs”).

Ég hef hér undir höndum (“undir höndum? Nei, ég er bara svona sveittur”) viskí sem er frá Suntory og nefnist Hibiki. Suntory er rótgróið, japanskt fyrirtæki sem var sett á laggirnar árið 1899 í þeim tilgangi að selja innflutt léttvín. Árið 1924 hófu þeir að eima bygg í þeim tilgangi að framleiða viskí. Sú framleiðsla var víst upp og ofan fyrstu árin, eða allt þar til Hr. Taketsuru kom með þekkinguna frá Skotlandi eins og drepið er á um í fyrrnefndum Japanspistli.  Taketsuru sá stofnaði vissulega Nikka fyrirtækið (sjá “Horft til austurs”) sem hefur jú ekkert með Suntory að gera, en þegar þekkingin komst loks á hinn “enda” jarðarkringlunnar var hún fljót að dreifa sér þar á bæ.

Þessi tiltekna Hibiki tegund, sem ég er að smjatta á í þessum skrifuðu orðum, er 12 ára. Hibiki er blandað viskí, þ.e. gert úr möltuðu byggi sem og öðrum korntegundum. Til að auka á sætindin og mýktina er viskíið þroskað í tunnum sem áður innihéldu japanskt plómuvín, sem er eitthvað sem ég hef aldrei smakkað, en er vissulega afskaplega áhugavert. Til að gera það svo enn mjúkra og þægilegra er það síað gegnum einhverskonar  ristaðan bambus, bamboo-charcoal, sem er eitthvað sem ég kann ekki mikil skil á, en á að gera viskíið flauelsmjúkt. Japaninn veit hvað hann syngur!

Hibiki 12 inniheldur að minnsta kosti 12 ára gamalt viskí. Árafjöldinn sem er tiltekinn á flöskum þýðir alltaf að minnsta kosti. Í flösku af 12 ára Hibiki er viskí sem er allt að 30 ára gamalt, allt frá 12 árum til 30. Samkvæmt lögum verður að tiltaka yngsta dropann í flöskunni sé aldur settur á miðann. Meðalaldurinn er þó vissulega nær 12 en 30.

Liturinn er gulbrúnn/rafgulur/amber og lyktin mýkri en allt. Hunangssætindi, vanilla og einhver undarlegur keimur sem kemur væntanlega frá plómuvíninu. Hef varla fundi mýkri lykt af viskíi.

Bragðið:

Fátt um það að segja svona, bara ótrúlega mjúkt, létt, ekki til spíri, svífur lauflétt um munninn. Sítruskeimur, ananas, einhverskonar ber, kannski eru það plómurnar sem spila inn í og gefa bragð sem ég held ég hafi aldrei fundið áður í viskíi. Þetta er viskí sem er tilvalið til að leyfa nýgræðingum jafnt sem vönum að smakka. Sérstakur keimur af plómuvíninu eftirá.

(þetta var skrifað samhliða smökkun, svolítið svona handahófskennt, en ætla að láta það standa.)

Langt og gott eftirbragð, voða fínlegt, heitt, blómlegt.

Almennt:

Eins og ég sagði, létt, flauelsmjúkt, með bragðbetri og skemmtilegri viskíum sem ég hef smakkað í dágóðan tíma.

Svo má geta þess að Japaninn leggur mikið upp úr hönnun, að flöskurnar líti vel út og er Hibiki þar framarlega í flokki. Hún”lúkkar” ofboðslega vel í vínskápnum.

Japaninn er að gera góða hluti. Margir  (sérstaklega Skotar vissulega) eru voðalega skeptískir á japönsk viskí. Ég verð að viðurkenna að ég var það líka þangað til ég smakkaði þau. Bjóst ekki við miklu og varð þeim mun meira hissa þegar ég dreypti á þeim fyrst. Bið fólk, sem hefur áhuga á viskíi á annað borð, að gefa þeim séns, það gæti komið ykkur þægilega á óvart. Það eru vissulega engin japönsk viskí vanalega fáanleg í ÁTVR, en þegar ég var síðast í Reykjavík, um páskana 2010, þá sá ég ansi gott úrval á bar sem er við hlið Kaffi París í Austurstræti, nær Ingólfstorgi. Algerlega stolið úr mér hvað hann heitir. Svo er RUB23 á Akureyri með flott úrval af Japönum svo að norðlenskir viskíáhugamenn ættu að drífa sig á Röbbið og smakka.

Góðar stundir

Viskíglös

Það er alls ekki sama hvers kyns glös eru notuð við viskísmökkun. Sé meiningin að njóta viskís almennilega er best að nota glös sem eru feit neðantil og/eða í miðjunni en þrengjast eftir því sem ofar dregur. Sú lögun heldur allri lykt og bragði ofan í glasinu sem þýðir að maður getur endalaust lyktað af viskíinu og bragðað á því án þess allt saman gufi upp með hið sama. Þessi lögun verður þess valdandi að glasið heldur inni bragði og lykt og maður upplifir viskíið á réttan hátt. Viskí er sterkur og líflegur vökvi sem getur ekki beðið eftir að komast upp úr glasinu, þessi lögun heldur aftur af því!

Þetta á við allt sterkt áfengi, viskí, romm, koníak os.frv. Þó hefur skapast bjánaleg hefð fyrir því að drekka viskí úr kassalaga eða sívölum glösum glösum. Skoðum sögu þess ögn.

Þegar flestir heyra orðið “viskíglas” dettur þeim í hug stórt, botnþungt, kassalaga eða sívalt glas. Þau eru enn þann dag í dag markaðssett sem hin eiginlegu viskíglös. Þess háttar glös voru notuð á bannárunum í Bandaríkjunum, þegar innflutningur og framleiðsla áfengis var mestmegnis bönnuð, (Laphroaig var reyndar leyft, því engum Kana datt í hug að einhver myndi neyta slíks drykkar sjálfviljugur og var það flokkað sem meðal). Á þessum tíma grasseruðu alls kyns “verksmiðjur” hér og þar og allskonar sulli var smyglað til, og innan, Bandaríkjanna eins og gengur og gerist í slíku ástandi. Þar af leiðandi voru menn að drekka allskonar óþverra og þurftu ógrynnin öll af klökum til að deyfa óbragðið. Þaðan koma þessi glös, það þurfti að vera pláss til að, í fyrsta lagi að koma ísnum ofan í glasið (þess vegna voru þau svona galopin að ofan) og svo þurfti að vera pláss fyrir klakann ofan í glasinu.

Þarna spilar inn hinn almáttugi máttur Hollívúdd. Þessi glös rötuðu í kvikmyndirnar á þessum árum. Hömpfrí Bógart fékk sér viskí í svona risaglasi (tumbler) og þá hélt heimsbyggðin að þetta væri hið eina rétta viskíglas, sem það var kannski í U.S.A og hver vill ekki líkjast Hömpfrí Bógart? Evrópubúar vissu vissulega betur í þá daga, rétt eins og í dag. Í dag eru allsstaðar á markaði mun betri og vandaðri viskí sem er engin ástæða til að deyfa með klökum. Glencairn viskíglösin eru bestu glösin að mínu mati og flestra í bransanum.

Þessi glös er  hægt að nálgast á Íslandi á þessari fésbók

Horft til austurs..

Japanir hafa verið að gera stórgóða hluti í viskíheiminum undanfarið. Þeir hafa verið að framleiða viskí þar síðan snemma á 3. áratug síðustu aldar. Maður að nafni Taketsuru fékk þá flugu í höfuðið að huggulegt væri að bregða sér til Skotlands og læra viskígerð. Þetta var frostaveturinn mikla 1918, þó svo frostið hafi sennilega ekki verið mjög harkalegt í Japan þá, ögn harðara í Skotlandi kannski. Hvað um það, kauði fór til Skotlands og lærði lyfjafræði og viskígerð þar í landi. Hann lærði sitt fag í Longmorn-verksmiðjunni í Speyside og Hazelburn í Campbeltown á Mull of Kintyre, skaga sem vinur vor McCartney gerði frægan í slagara  einum. Taketsuru var kominn af fjölskyldu sem hafði áratugum saman framleit Sakí, sem er hefbundið japanskt hrísgrjónavín sem er framleitt á mjög svipaðan hátt og viskí, bara úr annarskonar hráefni.

Hann var þar við nám og störf í nokkur ár og drakk í sig kunnáttu Skotanna. Árið 1920 sneri kauði aftur til heimahaganna í Japan og starfaði við viskígerð þar í nokkur ár, en það var ekki fyrr en árið 1934 sem hann stofnaði sína eigin viskíverksmiðju, sem hlaut nafnið Nikka. Fyrirtækið var stofnað á Hokkaido vegna þess að herra Taketsuru fannst sú staðsetning minna sig hvað mest á hálönd Skotlands og því sérlega vel til fallin til framleiðslu viskís, þar sem Taketsuru ákvað að gera viskíið sitt á nákvæmlega sama hátt og hann hafði lært af lærimeisturum sínum í Skotlandi. Japönsk viskí hafa verð framleidd á sama hátt og skosk allar götur síðan téður Taketsuru nam þessa listgrein og flutti yfir til heimahaga sinna á fyrrihluta síðustu aldar.

Í dag framleiðir Nikka nokkrar mismunandi tegundir. Þar ber helst að nefna Taketsuru, nefnda eftir meistaranum sjálfum, 17 ára og 21 árs sem eru blönduð maltvískí, Yoichi sem er vanalega einmöltungur og líkastur Skota af öllum japönskum viskíum og Miyagykio sem er einna reyktast af japönskum viskíum, svolítið í ætt við Bowmore eða jafnvel Caol Ila. 15 ára Miyagykio er með betri viskíium sem ég hef sullað ofan í mig um ævina. Það reyndar fer eftir árgöngum hversu reykt Miyagykio er.

Í Japan eru tveir viskírisar. Annar er téður Nikka, hinn er Suntory sem framleiðir Yamazaki og Hibiki. Suntory var stofnað ögn fyrr en Nikka, en það var Taketsuru sem kom með þekkinguna til Japan og hóf að framleiða viskí almennilega. Í dag framleiðir Suntory stórgóð viskí. Yamazaki 18 ára er til að mynda stórgott og stendur bestu Skotum síst að baki.

Man vel þegar ég smakkaði minn fyrsta Japana. Ekki bjóst ég við miklu, enda bendlar maður Japan ekki beint við viskí. Var því ögn skeptískur þegar ég smakkaði það fyrst. Þetta var 15 ára Miyagykio og mikið ofboðslega varð ég hissa. Japanir eru að gera stórkostlega hluti og standa Skotum jafn framarlega í gæðum. Úvalið er meira í Skotlandi vissulega þar sem flest japönsk viskí eru gerð í stíl við hálandaviskí Skotanna.

Einn samtarfsmanna minna er eins skoskur og hægt er og hann er ekki par hrifinn af því að viskí séu framleidd annarsstaðar en í Skotlandi og hann harðneitar vanalega að viðurkenna að eitthvað sé varið í viskí framleidd utan Skotlands. Hann er þó orðinn ögn mildari í garð Japananna eftir að hafa smakkað þá nokkra undanfarið, enda er Japaninn að gera, eins og ég hef sagt, stórkostlega hluti. Ef þið hafið tök á að grípa flösku, þá mæli ég algerlega með að prófa japanskt, engin spurning. Þá ber helst að nefna Nikka viskíin (Nikka, sem er blandað, og svo Yoichi og sérstaklega Miyagykio) og Suntory viskíin Yamazaki og Hibiki. Þau ery oft í dýrari kantinum en Yamazaki 10 og 12 ára eru á sanngjörnu verði. 18 ára ögn dýrari en vel þess virði. Nikka viskíin eru aðeins dýrari en Suntory alla jafna, en hverrar krónu virði. Sjáiði viskí sem heitir Hakushu, þá er það ekki peninganna virði og gefur ekki rétta mynd af gæðum Japanans.

Alþjóðaviskí í ÁTVR

Þá er komið að því að bauna meira á ÁTVR, seint verður sá brunnur þurrausinn.

Var að velta fyrir mér úrvali einmöltunga í Ríkinu enn á ný og ætla aðeins að rýna í hversu fjölbreytt það sé milli svæða og gerða. Viskí eru vissulega ekki bara viskí og inann tegundarinnar er ótrúlega fjölbreytt flóra mismunandi gerða. Auðveldlega er hægt er að skipta viskítegundum í til dæmis 3 mismundandi grunn-greinar: Óreykt og ávaxtakennd, reykt viskí og í þriðja lagi þyngri viskí eins og til að mynda viskí þroskuð í sérrítunnum. Rýnum aðeins í þetta.

Alþjóðaviskí:

Jú, það eru framleidd viskí annarsstaðar en á Bretlandseyjum og í Bandaríkjunum. Ætla aðeins að grípa niður í úrvali ÁTVR hvað viskí ættuð utan Bretlands varðar.

Bandaríkin:

Bandaríkin eru þekkt fyrir sín búrbonviskí. Búrbonviskí eru framleidd eftir alls kyns kúnstarinnar reglum, en sú helsta er sú að uppistaðan verður að vera 51% maískorn, hið minnsta. Hin 49 prósentin samanstanda af öðrum korntegundum, byggi, hveiti og þess háttar. Önnur helst reglna er sú að fersk eik verður verður að vera notuð við þroskun þess. Vegna þessa kom upp sú hugmynd, og þar af leiðandi sú hefð, að nota gamlar búrbontunnur við þroskun skosks viskís. Eftir að búrboni hefur verið átappað eru því engin not fyrir tunnuna sem það var í. Þarna sáu Skotar, um miðja síðustu öld, gott tækifæri til að finna sér tiltölulega ódýrar eikartunnur.

EINA búrbonviskíið í ÁTVR er Jim Beam sem er sorglegra en orð fá lýst. Það er svo svakalega mikið til af ótrúlega góðum búrbonviskíum sem standa Íslendingum ekki til boða og margt sem farið er á mis við. Jim Beam er ekki svo slæmt annars, en það er til svo mikið, mikið meira og BETRA. Af gefnu tilefni tek ég fram að Jack Daniel’s er ekki búrbon. Það er ákveðið atriði við síun JD sem verður til þess að það flokkast ekki sem búrbon.

Jack Daniel’s:

Jack Daniels flokkast sem Tennessee Whiskey. Jack er í mínum huga hálfgerður ruddi, grófur togarasjómaður á búllu í Húll. Ágætt til síns brúks, en ekki myndi ég draga fram uppáhalds kristalinn á vetrarkvöldi og súpa á JD í afslöppun í letibuxum með býfurnar í bala. Þetta er meira svona til að blanda í kók eða skjóta á sig sé tilgangurinn sá, sem er vissulega ekki eitthvað sem ég mæli með!

Jameson.

Jameson vinur minn er írskur blöndungur. Ekki svo slæmur kallinn, en ekkert sem ég myndi svo sem súpa á einum og sér. Jameson nota ég í Irish Coffee, þó svo það sé vissulega ekki alslæmt eitt og sér. 12 ára Jameson er stórgóður dropi, full dýr þó.

Eins sorglega og það hljómar, þá er þetta allt og sumt. Tvö bandarísk viskí og ein tegund írsks. Írar framleiða fullt af fínu viskíi, til að mynda Redbreast, sem myndi renna ljúflega niður kverkar Íslendinga, Greenore, Tyrconnell o.fl. Bandaríska úrvalið er hlægilegt og fær mann hreinlega til að skammast sín! Svo ekki sé nú minnst á hina frábæru hluti sem Japanir eru að gera. Indverjar eru einnig framarlega í gerð viskís með sinn Amrut. Íslendingar myndu einnig taka opnum örmum hinu sænska Mackmyra er ég hræddur um.

Kavalan

Kavalan er viskí frá Taiwan.

Það fóru sem eldur í sinu um heiminn, fréttir af því er Kavalan var valið besta viskí heimi í einhverri smökkun í Skotlandi, fyrir nokkrum mánuðum síðan. Rataði meira að segja í fréttir heima á Klaka. Það verður að segjast eins og er að samkeppnin var engin, alls engin, sem fær mann til að halda að þetta hafi einfaldlega verið markaðssetningartrix hjá fyrirtækinu. Það trix virðist hafa svínvirkað miðað við umfjöllunina sem það fékk og hversu mikið var spurt eftir því í búðinni “minni”…aðstandendur verksmiðjunnar hafa sennilega skellihlegið alla leiðina í bankann og heim alla tíð síðan þá. Viskíin í sætunum á eftir þessu voru 3 ára útgáfa af nýja, enska viskíinu St. George’s, fjóreimað Bruichladdich og blandað viskí sem ég hef aldrei heyrt minnst á áður. Auðvitað vann þetta! Áðurnefnd viskí er vart hægt að kalla viskí, enda öll einhverskonar tilraunastarfsemi og sérvalin til að láta kavalan líta vel út (held ég fram).  Þetta er hreinlega alls ekki gott viskí, of dökkt, of þungt og er miklu meira líkt dökku skítarommi, eins og til dæmis Lamb’s, heldur en viskíi nokkurn tímann. Ekki láta blekkjast af slíkum trixum. Þetta viskí er alger niðurgangur.

Kavalan

The Whisky Lounge, 3. hluti

Lokahnykkurinn í þríleiknum! Nú fer að hitna í kolunum.

Eftir að hafa eitt full löngum tíma á snatti við rugludallana hjá BerryBrothers var haldið að Old Pulteney básnum. Old Pulteney er eitthvað sem ætti að vera til á hverju heimili, eða að minnsta kosti í Ríkinu! 12 ára OP er þessa dagana vinsælasta viskíið í búllunni minni, enda frábært viskí á afar góðu verði. Old Pulteney er staðsett ofarlega í Hálöndunum við austurströndina, í bænum Wick við austurströndina. Ofboðslega mjúkt, létt en samt flókið og leynir á sér. Vöruhúsið er staðsett við sjávarborðið og leikur því salt sjávarloft um tunnurnar sem gefur viskíinu ögn saltaðan keim sem kemur afar vel út. Ögn sætt einnig og rennur ótrúlega ljúflega niður. Óhemju gott viskí fyrir afar sanngjarnt verð. Alger synd að þetta standi Íslendingum ekki til boða!! Old Pulteney er ekki stór verksmiðja og gefur eingöngu út þrjár tegundir, 12 ára, 17 ára og 21 árs. 17 ára er þeirra best, þó alls ekki sé hallað á hin tvö. Jafnvægið í 17 ára er bara fullkomið, stórfenglegt viskí

Eftir erfiða kveðjustund við Old Pulteney básinn var komið að Balblair. Balblair verksmiðjan er sér á báti því hún gefur eingöngu út árgangsviskí. Því er aldur aldrei tilgreindur á flöskunum heldur ártalið þegar það var búið til. Það þýðir að allt viskíið í flöskunni er bara frá því ári, byggið er úr uppskeru þess árs os.frv. Balblair er afar létt og aðgengilegt. Mikill keimur af ávöxtum, sérstaklega ananas. Gott viskí fyrir byrjendur og konur (hehemm!) Mjög gott finnst mér, ótrúlega þægilegt. Þar sem ég hef smakkað flest sem þeir hafa gefið út undanfarið, 1965,1975,1989 og 1997 þá smakkaði ég einungis eitt viskí þar, það eina sem ég hafði ekki smakkað…frá því herrans ári 1978. Olli engum vonbrigðum, dæmigert Balblair með allan siinn létta ávaxtakeim. Stórgott.

Eftir Balblair básinn var farið að síga á seinna hlutann vissulega. Leit við á japanska básnum. Það var ekki mikið að hafa þar sem ég hafði ekki prófað áður. Sá þó þar glitta í 18 ára Yamazaki sem ég fékk að gæða mér á. Japönsk viskí eru mörg hver ótrúlega góð og 18 ára Yama er algert gúmmelaði. Dökkt og mikið, dökk ber, sætt og margslungið. Að því loknu leit ég við á Tomatin básnum og smakkaði hið nýja 21 árs sem kom mér mjög á óvart. Létt og aðgengilegt en þó flókið og margt að gerast. Þó allt of dýrt, eða sennilega um 100 pund þegar það kemur í verslanir.

Eina blandaða viskíið sem ég smakkaði þetta kvöldið var Peat Monster frá Compass Box blöndunarfyrirtækinu. Reyndar er þetta blandað maltviskí því ekkert kornviskí er þar svamlandi meðal maltsins. Uppistaðan í Peat Monster er Caol Ila og Ardmore. Þó svo þetta heiti Peat Monster, eða Mórskrímslið, er það ekki eins reykt og mórkennt og maður hefði ætlað. Fínasta viskí samt, en þar sem auðvelt er að fá einmöltung á sama verði þá held ég að flestir myndu nú taka slíkt fram yfir.

Þá er þetta nokkuð upptalið og að þessu loknu fór ég að koma mér heim á leið, eftir að hafa rifjað upp hvar í heiminum ég væri nú  eiginlega staddur. Það fór allt vel á endanum.

Síðar í þessari sömu viku, eins og ég hef drepið á áður, fór ég á annað svona festival, sem var með allskonar áfengi, léttvín, og allskonar sterkt áfengi. Þó sárvantaði allt viskí þar. Þegar ég fór á þá sömu hátíð í fyrra var þar slatti af viskíi, en hérna var það sama og ekkert. Mikil vonbrigði það. Smakkaði ekki einn einasta einmöltung þar og held ég láti eiga sig að blaðra um það.

Góðar stundir

The Whisky Lounge, 2. hluti.

Áfram með smérið!

Eftir að hafa skilið við Amrut básinn tók við bás frá Berry Brothers&Rudd sem er viskíverslun staðsett í London. Keppinautur okkar vissulega, en afar vel fer á með fyrirtækjunum tveimur. Sú búð er reyndar af töluvert öðrum toga en RMW, því þeir átappa sínum viskíum sjálfir. Kaupa tunnur héðan og þaðan og setja sjálfir á flöskur, svipað og Gordon&McPhail sem ég minntist á fyrr nema G&M eru ekki með verslun sjálfir heldur selja til verslana. Hjá B&B smakkaði ég einar þrjár tegundir. Fyrst Glenburgie frá 1983. Bjóst ekki við miklu enda Glenburgie ekki í hávegum höfð hjá mér. Þetta þó kom mér afar skemmtilega á óvart. Ofsalega gott, sætt, mikill ávaxtakeimur, mangó og aðrir suðrænir ávextir æptu á mig. Einn af hápunktum sýningarinnar.

Dásamlegt viskí alveg hreint.

Einnig smakkaði ég fjögurra ára gamalt Ledaig. Ledaig (borið fram Leddsjikk) er reykt útgáfa af Tobermory viskíinu á Isle of Mull. 4 ára…bjóst ekki við miklu, bjóst við ungum, vanþroska, pirrandi unglingi. Sú varð aldeilis ekki raunin. Þetta var greinilega þroskað í afar líflegri sérrítunnu og smakkaðist hreinlega eins og a.m.k. 15 ára gamalt. Unaðslegt alveg hreint, mjög sérstakt, sætt, reykt, ungt en samt ekki. Eiginlega stórfurðulegt viskí, en gott var það!!

Eftir að hafa kyngt Ledaig-inu með semingi og eftirsjá sá ég að þeir voru með Bowmore frá 1994. Stóðs ekki mátið að sníkja einn gúllara af því gullinu því Bowmore er ein af mínum uppáhalds verksmiðjum og reyndar það viskí sem kom mér upp á lagið með að drekka viskí til að byrja með (takk Kristján! Þetta er allt þér að kenna!) Af Bowmore býst ég við miklu og var því ofsalega spenntur að smakka. Nefið var næs, en bragðið var bilað. Eitthvað vantaði nú upp á þarna. Óttalega þunnt eitthvað og naut sín engan vegin. Mikil vonbrigði. En svo er það nú þannig með viskí að það sem manni finnst vont einn daginn getur manni fundist besta viskí í heimi þann næsta. Margt spilar inn í upplifun manns af viskí; skap, andrúmsloft, hvað maður hefur borðað fyrr þann daginn o.fl. o.fl. Langar því að gefa þessu annan séns, efast þó að það tækifæri eigi eftir að gefast þar sem þetta var eintunnungur og ekki margar flöskur á ferðinni.

Á sýningum sem þessum er svo alltaf einn svona eldhress eins og þessi:

Læt kafla tvö lokið. Kafli 3 væntanlegar innan tíðar!

The Whisky Lounge

Heil og sæl!

Tími til kominn að smella inn eins og einni færslu.

Fyrir nokkru var ég viðstaddur viskísýningu á Hilton hóteli við suðurbakka Thames, sýningu sem gekk undir nafninu The Whisky Lounge. Fyrirkomulagið þar var afar hagstætt, 18 pund inn (sem ég fékk reyndar frítt þar sem ég var á vegum búllunnar) og svo gat maður bara smakkað eins mikið og maður vildi. Kannaðist við nokkur andlit bakvið við flesta básana og voru flestir afar örlátir í minn garð hvað skammtastærðir varðar! Á flestum öðrum svona sýningum er visst gjald inn og svo þarf maður auk þess að kaupa miða sem maður lætur svo af hendi þegar maður smakkar eitthvað. Við reyndar þurfum sjaldnast að hafa áhyggjur af slíku þar sem flestir vilja ólmir ota sinni vöru að okkur. Kvörtum seint yfir því!

Þetta var ágætis sýning og margt að prófa. Það fyrsta sem ég dreypti á var reyndar búrbon. Four Roses. Ég hef hægt og bítandi verið að koma mér meir og meir inn í búrbonviskí undanfarið og hef komist að því  að það er sannarlega meira varið í þau en ég hélt! Hef smakkað ótrúleg búrbon undanfarið, og er á þeirri skoðun að ódýrt búrbon slær oftast nær ódýrum Skota við. Nokkur góð búrbon í ódyrari kantinum eru t.d. Heaven Hill, Buffalo Trace, Old Fitzgerald og það sem ég prófaði á sýningunni, Four Roses. Virkilega fínt búrbon, bragðgott og “spæsí”. Kom mér nokkuð á óvart, hélt að það væri ekki svona gott eins og raunin varð.

Eftir stutt stopp á búrbonbásnum kom ég að Gordon&McPhail básnum. Gordon&McPhail er átöppunarfyrirtæki, ekki eimingarhús. G&M kaupa tunnur frá hinum og þessum verksmiðjum og tappa á flöskur sjálfir þegar þeim sýnist svo. Einnig á G&M Benromach verksmiðjuna auk þess að vera með umboð fyrir einu viskíverksmiðju Englands, English Whisky Co. Sú verksmiðja er sú fyrsta á Englandi í einhver 150 ár. Afurð þeirrar verksmiðju heitir St.George’s. Verksmiðjan sú er tiltölulega ný og fyrsta viskíið þaðan kom sl. haust, 3 ára skratti. Ég hef smakkað 18 mánaða afurðina (hana má ekki kalla viskí því samkv lögum verður viskí að þroskast í eikartunnu í 3 ár og einn dag hið minnsta). Það lofaði bara ansi góðu, svona miðað við hversu ungt það var og vonaðist ég því eftir að finna meiri mun en raunin varð. 3 ára St.George er ofsalega vanþroskað og ég veit ekki hvort það verður nokkurn tímann eitthvað varið í það með þessu áframhaldi. Forvitnilegt þó. Ég er í smá vandræðum með að þýða orðið New Make Spirit, en það er notað yfir “viskí” sem er beint úr eimingunni, aldrei verið sett á tunnur. New Make getur verið ansi gott og forvitnilegt að prófa. Bragðið minnir mig alltaf á eplaböku, græn epli. Það var þó eitthvað við þetta 3 ára sem ég felldi mig ekki við. Verður forvitnilegt að smakka það þegar fram í sækir.

Amrut var næsti bás. Amrut er indverskt viskí. Ekki bjóst ég nú við miklu þegar ég smakkaði það í fyrsta sinn og varð því enn meira undrandi fyrir vikið. Amrut er stórgott. Á sýningunni smakkaði ég þau tvö sem ég hafði ekki smakkað áður, Amrut Fusion (2. frá vinstri) og Amrut Peated Cask Strength (lengst til hægri). Bæði stórgóð. Fusion flauelsmjúkt, margslungið og unaðslegt og Peated alger reykbomba. Virkilega áhugaverð viskí og eitthvað sem er vissulega þess virði að gefa gaum.

Læt þetta nægja í bili, skrifa um restina síðar

Kobbi