Heimsókn í Meantime brugghúsið

Meantime er brugghús í London, staðsett í Greenwich, rétt sunnan við Thames. Meantime byrjaði smátt, en er á tiltölulega stuttum tíma orðið annað stærsta brugghús Lundúna á eftir Fullers en þeir reyna þó að halda í gömul gildi og forðast að selja sig markaðsöflunum.  Mér var nýlega boðið í túr um verksmiðjuna og tók ég því boðinu fagnandi.

Meantime reka vissulega sitt brugghús en auk þess á fyrirtækið lítinn bar steinsnar frá þar sem er pínkulítið handverksbrugghús sem sér barnum fyrir nokkrum sérvöldum bjórum sem eingöngu fást þar. Okkur var boðið í túr um aðalbrugghúsið þar sem við fengum að smakka allar þeirra afurðir. Síðan var skundað að barnum þar sem boðið var upp á alls kyns veitingar og jú, meiri bjór. .. og svo aaaðeins meiri bjór. Svo fengum við smá bjór í blárestina. Og svo einn í nesti.

Ég verð að viðurkenna að þetta var mín fyrsta heimsókn í brugghús. Ég vann árum saman í næsta húsi við Viking/Vífilfell á Akureyri, en aldrei hætti ég mér gegnum hliðið og í túr yfrum….en þá var ég vissulega bara ungur og vitlaus. Núna er ég víst bara vitlaus.

Meantime er ekkert sérstaklega stór verksmiðja að sjá, og var ég fjári hissa að sjá hvursu margar mismunandi tegundi þeir brugga. Þeir eru með lager, pilsner, IPA, föl-öl,  hveitibjór, porter,  súkkulaðibjór og hindberjabjór auk þess sem er framleitt í örbrugginu og tegunda sem þeir framleiða bara fyrir ákveðnar árstíðir. Þegar ég var þarna þá voru þeir rétt búnir að átappa trönuberjabjór sem fer á markað fyrir jólin. Hann var viðbjóðslega súr. Bjakk!

Ég ætla svo sem ekkert að fara ofan í kjölinn á hverri tegund fyrir sig en kannski stikla á stóru. Lagerinn er fínn, skárri en flestir lagerbjórar. Pilsnerinn er klóak. IPA var stórgóður. IPA stendur fyrir India Pale Ale. Á nýlendutímanum, þegar Bretarnir þóttust eiga heiminn, sem þeir reyndar þykjast enn gera oft á tíðum, þá þurfti að ferja bjór yfir til Tjallanna í Indlandi. Sú sigling tók vanalega um 5 mánuði eða svo, og þurfti að finna upp bjórtegund sem myndi þola þá þrekraun. Humlar eru náttúrulegt rotvarnarefni og var þeim því dælt í bjórinn eins og ég veit ekki hvað, til að þola siglinguna og svo þeir myndu vera hæfir til drykkju loksins þegar þeir næðu leiðarenda. Því er ansi mikið af humlum í IPA bjór.

Föl-Ölið var svona la-la, hindberjabjórinn of súr fyrir minn smekk, súkkulaðibjórinn var ofsalega góður. Mikill og góður súkkulaði/kakókeimur. Porterinn er besti porter sem ég hef smakkað og hveitibjórinn var lang, langbesti  breski hveitibjór sem ég hef vætt mínar kverkar með. Hann var uppáhalds. Gerður að hætti Bæverja. Eins og þið sjáið, er bjórumfjöllun mín ansi frjálsleg, enda er þetta viskíblogg!

  

  

  

Einstök, Toasted Porter

Þá er komið að því að tékka á hinni Einstöku flöskunni minni, Toasted Porter. Porter er bjórtegund sem varð til, eða a.m.k. ruddi sér rúms í London fyrir all löngu síðan, en nafnið varð til seint á 18.öld eða byrjun hinnar 19. Porter er burðarmaður/verkamaður og er nafn bjórsins þaðan komið. Þetta var bjórinn sem “porterarnir” fengu sér þegar þeir fengu pásu, eða áttu leið hjá pöbb. Bjórinn var þykkur og mikill og má segja að hann hafi verið ígildi máltíðar. Einnig var hann ansi sterkur, oftast 7-8% sem hentaði ansi vel í ísköldu vetrarveðrinu í London. Porterarnir semsagt hoppuðu inn á pöbbana, skelltu í sig einum stórum sem hélt í þeim lífinu að næsta áfangastað. Þaðan er nafn þess kyns bjórs komið, þó tegundin eigi sér lengri sögu…á þessum tíma fóru menn að kalla þessa tegund þessu nafni einmitt vegna þess sem ég þuldi upp áðan. Nóg um það!

Toasted Porter er sérkennilegt nafn. Porter hefur alltaf verið gerður úr ristuðu malti, og verð ég að viðurkenna að ég veit ekki hvað það er sem veldur því að þeir kjósa að kalla þetta Toasted Porter, en ekki bara Porter. Þetta er svolítið eins og að segja steiktur, steiktur laukur. Þó, eins og ég hef sagt áður, er ég ekkert bjórséní og veit auk þess ekkert um framleiðsluhætti Einstakrar ölgerðar.

Liturinn er svartur, smá kolsýra, alveg mátulega mikil. Kaffikeimur. Svolítið meira í átt að stout finnst mér, bara ögn meiri kolsýra. Það er kannski það sem þeir eru að meina með “toasted”, að það sé extra mikið af ristuðu malti í honum. Það varð ekki mikill “haus” hjá mér þegar ég hellti honum eftir kúnstarinnar reglum, sem voru smá vonbrigði en kannski bara mér að kenna. Svolítið þunnt bragð, eins og það vanti aðeins meira “kikk”, en greinilegur kaffikeimur, karamella. Andskoti góður bjór, með því betra sem ég hef smakkað af íslenskum bjórum. Skor? 90/100

Bið viskíáhugamenn afsökunar á öllu þessu bjórbloggi undanfarið. Mér fannst bara svo spennandi að fá íslenskan bjór til sölu í búðinni hjá mér! Ég kem með meira viskí á næstunni, nóg að smakka!

Einstök bjór, Föl-öl, 5.6%

Ég fékk nýverið veður af því að nýtt brugghús hefði skotið upp kollinum í heimabæ mínum, Akureyri og veðraðist allur upp. Ég fór að skoða málið, og komst að því að ekki var aldeilis um nýtt brugghús að ræða heldur er gutlið framleitt í Vífilfelli. Framleiðslan er víst í eigu moldríkra Bandaríkjamanna sem ákváðu að fara út í þennan bransa með það í huga að finna hreinasta hráefni í heimi, og duttu því að sjálfsögðu (!) niður á Ísland og fá að nota umframframleiðslugetu Vífilfells á Akureyri. Þetta voru nett vonbrigði vissulega, að þetta skuli ekki vera í eigu heimamanna, en þó spennandi allt saman og sérstaklega vegna þess að þetta er fjári góður bjór og ég sel hann í búðinni “minni”. Fyrsti íslenski bjórinn sem rekur á fjörur okkar, en þó ekki fyrsta íslenska varan sem við seljum. Við höfum t.d. verið með ReykaVodkann gegnum tíðina og Martin Millers gin sem er ensk framleiðsla framleidd með íslensku vatni. Hvað um það!

Ég verð líka að segja að mér finnst skjóta svolítið skökku við að kalla bjórinn “craftbeer” eins og gert er á heimasíðu Einstakrar Ölgerðar, þar sem þetta er jú framleitt í ansi stórri verksmiðju. Ég er þó ekkert bjórséní og veit lítið ennþá um framleiðsluhætti Einstakrar/Vífilfells.

Innkaupastjóri RMW innti mig eftir því hvort ég hefði ekki áhuga á að fá Einstök (eða Ænnshtokk eins og þeir segja alltaf bölvaðir, margbúinn að leiðrétta þá, tregir Tjallarnir) í búlluna og jú, ég var nú meira en til í það. Við fengum tvær tegundir til að byrja með, Pale Ale (eða föl-öl eins og ég kýs að kalla það) og Toasted Porter sem er dökkur og djúsí.

Yfirmönnum mínum fannst við hæfi að ég fengi fyrstur að smakka og sit ég hérna með FölÖlið. Eins og ég tók fram áðan, þá er ég ekki mikill bjórsérfræðingur, en maður hefur lært eitt og annað gegnum tíðina…þetta er jú ansi skylt viskíinu. Er alveg vel hrifinn af þessum, fallegur koparlitur,  gott jafnvægi milli humla og maltsins, frekar léttur, ferskur, smá karamella og langt og svolítið beiskt eftirbragð. Mikill amerískur keimur, sem kemur væntanlega frá Cascade humlunum sem eru notaðir. Með “amerískum keim” er ég alls ekki að tala um hland eins og Böddvæser eða hvað það allt saman nú heitir, heldur bragðmeiri ALVÖRU bjóra eins og Sierra Nevada sem dæmi. Þessi minnir mig reyndar ansi mikið á Sierra Nevada Pale Ale en Einstök er ferskari, sem er kannski vegna íslenska vatnsins, sem er jú … best í heimi! Flottur bjór!

Ristaði porterinn kemur síðar…

Bjór

Bjór er vissulega náskyldur viskíi, enda má í einfölduðu máli segja að viskí sé einmitt bara eimaður bjór. Ég byrjaði að drekka lager eins og flestir en hef undanfarin ár unnið mig yfir í og byrjað að kynna mér aðrar og áhugaverðari tegundir bjórs. Besti bjór sem ég hef smakkað hingað til heitir Duchesse de Bourgogne. Sá er flæmskur. Einkenni flæmskra bjóra er það að þeir eru dökkir/rauðleitir og oftast látnir þroskast í  gömlum, frönskum eikartunnum í dágóðan tíma, ár eða meira. Svokallað rauðmalt er aðalhráefnið ásamt annarskonar ristuðu malti og gerjunin á sér stað fyrir tilstilli ákveðinna gerla sem er heldur óalgengt að notaðir séu við bjórframleiðslu, en er full flókið til að fara út í hér og nú. Þetta sérstaka gerjunarferli ásamt rauðmaltinu gefur bjórnum afar sérstakan keim. Oftast verður hann svolítið súr, svolítið edik-kenndur, ofsalega bragðmikill með keim af plómum, döðlum, rúsínum og berjum, jafnvel sítrusávöxtum og töluvert mikilli kolsýru.

Ég þreytti reyndar frumraun mína í bjórgerð nýlega og þó ég segi sjálfur frá, þá var ég afskaplega ánægður með niðurstöðuna. Fyrirmyndin var einmitt bjór af þessu tagi, en það er útúrdúr.

Duchesse de Bourgogne er blanda af 18 mánaða og 8 mánaða gömlum bjór og útkoman er vægast sagt stórkostleg. í súrari kantinum myndi sumum finnast og alveg hreint ofboðslega bragðmikill með sætu eftirbragði, keimur af súkkulaði og sítrusávöxtum, ótrúlega margslunginn. Þetta er sko eitthvað annað en lagersullið, sem maður jú, drekkur allt of mikið af!